Hoewel we volgens de katholieke kalender met Kerstmis de geboorte van Jezus vieren, gaat de geschiedenis van het feest veel verder terug. De oude Germanen vierden rond 25 december al midwinterfeesten om het licht te begroeten en het langer worden van de dagen te vieren . Er werd niet gewerkt, maar wel uitgebreid gegeten en gedronken en lawaai gemaakt om de donkere geesten te verjagen.
Pas in 381 kwam het Christelijke element om de hoek kijken: men koos 25 december als geboortedag van Christus. De kerk maakte handig gebruik van de enorme populariteit van het heidense “feest van het licht” om het Christendom verder te verspreiden en koppelde er het Christelijke “feest van de vrede” aan. Door de eeuwen heen evolueerde dit feest naar het kerstfeest zoals we dat vandaag kennen, met een kerstboom, cadeautjes, een kerststal en natuurlijk ook de Kerstman.
Naar de herkomst van de Kerstman, die gezellige man met de lange witte baard op een door rendieren getrokken arrenslee vol pakjes, is het gissen, maar het lijkt erop dat de Kerstman eigenlijk uit Nederland komt.
Toen de Nederlanders naar Amerika emigreerden, stichtten ze in 1611 de vesting Nieuw Amsterdam. Nog geen veertig jaar later werd de stad voor een appel en een ei verkocht aan de Britten die haar New York doopten. De Nederlanders introduceerden de figuur van Sint Nicholaas, onze Sinterklaas, en die werd algauw door de Amerikanen geadopteerd en zelfs tot beschermheilige van New York gebombardeerd.
Aan het einde van de 18de eeuw daagt de figuur van St. A Claus voor het eerst op in geschriften. De Kerstman zoals we die vandaag kennen, krijgt vorm in het gedicht “Santeclaus” van Clement Moore uit 1821. Hij beschrijft een roodwangige, in bont geklede man die op een arrenslee getrokken door acht vliegende rendieren reed. Onderweg stopte hij om zich door schoorstenen te wringen en de kousen van de kinderen te vullen met cadeautjes.

In 1860 komen we alweer een stapje dichter bij onze Kerstman, wanneer tekenaar Thomas Nast Santa op papier zet voor de kerstnummers van Harper’s Magazine. Maar het beeld van de Kerstman dat we vandaag hebben, hebben we hoe dan ook aan Coca Cola te danken.
In 1930 geeft The Coca Cola Company tekenaar Haddon Sundblom de opdracht om een serie advertenties te ontwerpen voor de komende kerstperiode. Coca Cola stond in die tijdvooral bekend als een dorstlessend, zomers drankje en kon wel wat extra publiciteit gebruiken tijdens de koude wintermaanden.
Sundblom moest een gezellige dikkerd creëren met een mooie baard, gehuld in de bedrijfskleuren rood en wit. Hiervoor inspireerde hij zich op zijn oude buurman, een vrolijk type met baard en een lach die klonk als Ho-ho-ho. De Santa Claus van Sundblom was vanaf de eerste dag een hit en hoewel het beeld oorspronkelijk exclusief voor Coca Cola bedoeld was, besliste The Coca Cola Company omwille van het gigantische succes dat Santa Claus er voor iedereen was en er vrij gebruik van gemaakt mocht worden.
Rond 1939 creëerde Robert L. May Rudolph, het negende rendier van de Kerstman. Het rendier met de lichtgevende rode neus werd eerst verstoten door de groep omwille van zijn opvallende neus, maar op een mistige nacht ontpopte hij zich tot de held van de groep omdat hij de weg kon verlichten. In 1949 volgde het liedje “Rudolph the Red-Nosed Reindeer” van Johnny Marks, wat de populariteit van Rudolph nog een flinke boost gaf.
Aalst
Antwerpen
Bruges
Brussel
Gent
Hasselt
Leuven
Sint-Niklaas
Aalst
Antwerpen
Bruges
Brussel
Hasselt
Leuven
Informatie